Yoldaş senin bir gülüşün Bir dostunun yarasını saramıyorsa artık Sen artık kendin değilsin Vur öfkeni dostuna Yazdım dağlarca göllerce Dökülmeyen gözyaşım da boğulsun deryalarca Yitip, giden devrimler gibi Dost sesin, dost gülüşlerin Şimdi çölde bir damla su Sen artık kendin değilsin Öfke çaresizliktir bilirim Çaresizliğine ölürüm Sesinde açan çiçeklere inan her şeyimi veririm Sanma ki bir yitiktir Hüzünlere sarılmam Sanma ki gülüm bu hüzün Ölgüğümde bitecektir Bir gün mavi bulutlara Biner sonsuza giderim Dost sesini duyava dek Karanlığa gülümserim
